De tijd is voorbijgevlogen en er zijn weer vele jaren verstreken. Waar ooit een kasteel stond, is nu een winkelcentrum. In de lokale bioscoop is 'Monty Python and the Holy Grail' al talloze keren vertoond. In een lege kerk is een verveelde pastoor dolblij met twee Japanse toeristen; hij begint een uitleg over de gebrandschilderde glazen, terwijl de toeristen beleefd knikken en glimlachen, maar niets begrijpen. Buiten op de trappen bekijkt een groepje tieners op hun iPhones een remix van John Lennons 'Imagine' op YouTube. John Lennon zingt: "Stel je voor dat er geen hemel is, als je je het voorstelt, is het makkelijk." Een Pakistaanse schoonmaker veegt de stoep terwijl naast hem op een radio het nieuws wordt gelezen: het bloedbad in Syrië gaat door, de bijeenkomst van de Veiligheidsraad is beëindigd zonder enige overeenkomst te bereiken. Plotseling opent er een tijdspoort en een mysterieus licht schijnt op het gezicht van een van de tieners. Hij roept uit: "Ik zal de ongelovigen bevechten en het Heilige Land heroveren!" Ongelovigen? Heilige Land? Voor de overgrote meerderheid van de Engelsen van vandaag hebben deze woorden geen enkele betekenis meer. Zelfs die pastoor zou kunnen denken dat de jonge man een geestesstoornis heeft. Omgekeerd, als een Britse jongeman nu besluit lid te worden van Amnesty International en naar Syrië te gaan om de mensenrechten van vluchtelingen te beschermen, zou men hem een held vinden, maar in de middeleeuwen zou men hem waanzinnig hebben bevonden. In het Engeland van de 12e eeuw wist niemand wat mensenrechten waren. Je zou naar het Midden-Oosten reizen, je leven wagen, en dan niet om moslims te doden, maar om een groep moslims te beschermen tegen een andere groep moslims? Er is beslist iets mis met je hoofd. Zo ontvouwt de geschiedenis zich. Mensen weven een web van betekenis en geloven er rotsvast in, maar vroeg of laat valt dat web uiteen, tot we achterom kijken en ons echt niet meer kunnen voorstellen hoe iemand ooit oprecht in zoiets had kunnen geloven. Achteraf gezien klinkt deelnemen aan een kruistocht om de hemel te bereiken als pure waanzin. Achteraf gezien lijkt de Koude Oorlog nog gekker. Pas dertig jaar geleden: hoe kon iemand het risico van een nucleaire holocaust nemen, enkel omdat hij geloofde dat hij een aards paradijs kon scheppen? En over honderd jaar, vanuit ons huidige perspectief, kunnen onze nakomelingen ons huidige geloof in democratie en mensenrechten even onbegrijpelijk vinden.
Sapiens regeert de wereld omdat alleen Sapiens een intersubjectief web van betekenis kan weven: waar wetten, verplichtingen, entiteiten en plaatsen slechts bestaan in hun gezamenlijke verbeelding.